Μας κατέτρεξαν παντού. Τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, εφημερίδες, αφίσες, μέχρι και κονκάρδες. Το ερώτημα είναι αν η πιο εμπορική παράσταση των τελευταίων ετών (60.000 εισιτήρια) αξίζει τον κόπο. Τώρα που φτάνει στο τέλος της (Κυριακή 20/10) μπορώ απλώς να πω ότι όποιος πρόλαβε τον Κύριο (ή διάβολο) είδε. Πολλοί μιλούν για την ακριβότερη παραγωγή που έγινε ποτέ στην Ελλάδα, σκηνικά, κουστούμια και μπλα μπλα. Όχι. Η παράσταση δεν έχει μόνο φίνο περιτύλιγμα. Έχει ταλέντο. Μπόλικο.Παρότι είναι απαράδεκτο σε ένα μιούσικαλ (για να ανταποκρίνοται όλοι φωνητικά) το μουσικό σύνολο να κατεβαίνει δύο τόνους της βερσιόν του 1991, ακούς φωνάρες!
Από τη Βίσση που το περίμενες, από την Παπούλια που δεν το περίμενες, από τονΠετράκη που δεν τον υπολόγιζες και από τον καθηλωτικό (και 2 κάτι μέτρα ύψους) βαρύτονο Καραγκιαούρη, μέχρι κάθε μα κάθε παιδί που βγαίνει στη σκηνή. Ο σκηνοθέτης Κακλέας και o δημιουργός Καρβέλας ψάρεψαν εξαιρετικό καστ.
Πέραν τούτου, η Βίσση παίζει. Καλά. Χορεύει. Καλά. Και πάρα του ότι είναι 55 με μια 35άρα μάνα επί σκηνής, πείθει. Όχι όσο στη Μάλα (το προηγούμενο θεατρικό της εγχείρημα), αλλά πείθει. Διαθέτει μια ακτινοβολία/υπόσταση/εκτόπισμα στο σανίδι που επιβεβαιώνει το αμερικάνικο: αν γεννηθείς σταρ, πεθαίνεις σταρ. Δεν είναι όμως αυτή που κλέβει τα βλέμματα. Κι εδώ βγαίνει 100% σωστός ο θεατρικός κανόνας «δεν κοιτώ αυτόν για τον οποίο ήρθα». Η (για αρκετούς, υπερβολικής ερμηνείας) Παπούλια, ξεπετώντας μια και καλή την περσόνα της Μαρίνας Κουντουράτου, μεταμορφώνεται σατανικώς και επιτυχώς. Κρατώντας τον δυσκολότερο ρόλο του έργου, κινησιολογικά/παικτικά/μουσικά (το τελευταίο με μεγάλη προσπάθεια), τα υπολόγισε όλα λεπτομερώς. Στα ίδια και ο Πετράκης, ο οποίος θα αποτελούσε αυτός την έκπληξη εν απουσία Παπούλια.
Η σκηνοθεσία είναι ζυγισμένη, χωρίς κλισέ. Αν 1-2 σκηνές διαρκούσαν λιγότερο, το σύνολο θα ήταν αρτιότερο. Τα 20 σκηνικά υπερκαλοφτιαγμένα σε αντίθεση με τα μερικώς κιτς 250 κουστούμια. Η μουσική, κλεμμένη ή όχι, εξαίσια στο μεγαλύτερο κομμάτι της. Θυμηθείτε το γνωστό: οι μίμοι αντιγράφουν ενώ οι καλλιτέχνες κλέβουν. Και ο Καρβέλας χρυσοκέντησε με ένα κλεμμένο dark pop βελόνι το λιμπρέτο του Σιδερά. Η ιστορία δεν έχει πάρα πολλά να πει στο 2013. Το 1991 που πρωτοανέβηκε, (σατανισμός, βουντού, δύο ζωές του ίδιου ατόμου που το κάρμα τις ενώνει) έσκασε σαν κάτι συναρπαστικά καινοτόμο. Τα εφέ (βροχές, εκρήξεις, αληθινή πυρά, ηλεκτρικές εκκενώσεις) της αγγλικής εταιρίας TWINS FX είναι χολιγουντιανών δεδομένων. Ειδικά στην (επικίνδυνη για τη Βίσση) σκηνή του δαιμονισμού του Πετράκη. Δεν αποκαλύπτω τι γίνεται και σε ποιο σημείο του θεάτρου θα κοιτάς…
Εν κατακλείδι, ανώτερο από το Φάντασμα της Όπερας (Λονδίνο) σε όλα τα σημεία, πλην του κειμένου (ανεξαρτήτως του αν η μουσική των Δαιμόνων φαντασματοπερεύει). Δείτε το όσο προβαίνετε για δύο λόγους. Πρώτον, δε θα υπάρξει σύντομα στην Ελλάδα παράσταση διαστάσεων Broadway. Δεύτερον, το φινάλε θα σας παρασύρει τόσο που θα σηκωθείτε κι εσείς όρθιοι μαζί με τους υπόλοιπους 1500 θεατές, χειροκροτώντας και ξορκίζοντας τα δαιμόνια.
Υ.Γ.1: Κάθε μέρα, μια παράσταση αποτελεί ξεχωριστό έργο τέχνης, διαφορετικής ατμόσφαιρας και επικοινωνίας με το κοινό. Αυτή είναι και η μαγεία του θεάτρου.
Υ.Γ.2: Όσο μάπα κι αν θεωρείς μια παράσταση, στο τέλος χειροκρότησε δυνατά. Σύμφωνα με τους αρχαίους Έλληνες, το χειροκρότημα έδιωχνε την αρνητική ενέργεια…και η επόμενη παράσταση, θα είναι καλύτερη.
Guest άποψη Γιάννη: Τα πράγματα είναι απλά. Ροκ Όπερα. Αν δεν σου λέει κάτι αυτό, κακώς. Στο εξωτερικό θα μιλούσαμε για δύο από τα δυσκολότερα είδη της μουσικής βιομηχανίας. Και εδώ τα έχουμε συγχωνευμένα! Η ορχήστρα είναι εξαιρετικά κουρδισμένη και αξίζει το χειροκρότημά σου.
Θέατρο Παλλάς
Βουκουρεστίου 5
Παραστάσεις: Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 21:00 – Τετάρτη, Κυριακή 20:00
Βουκουρεστίου 5
Παραστάσεις: Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 21:00 – Τετάρτη, Κυριακή 20:00
